غزل شمارهٔ ۱۰۴۷

وزن: فعلاتن مفاعلن فعلن (خفیف مسدس مخبون)قافیه: یرم۷ بیت

خوش حیاتی که پیش او میرمچون بمیرم به کیش او میرم

عشق او شمع و من چو پروانهگرچه سوزد که در برش گیرم

گر زند ور نوازدم چون نیبجز از ناله نیست تدبیرم

دوش دیدم خیال او درخوابلطفش امروز کرده تعبیرم

سروری بر همه توانم کردمن چو در پای میر خود میرم

چون توانم که عذر او خواهمکه سراپا تمام تقصیرم

هرچه گویم ز خود نمی گویمنعمت الله کرده تقدیرم

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر درباره عشق و وابستگی عاطفی عمیق یک فرد به معشوقش است. شاعر بیان می‌کند که حتی در مرگ نیز در پی این عشق خواهد بود و به نوعی زندگی‌اش را وقف عشق معشوق کرده است. او خود را مانند پروانه‌ای توصیف می‌کند که به شمع عشق می‌سوزد و این سوختن برایش خوشایند است. همچنین به ناتوانی در دفاع از خود به خاطر تقصیراتش اشاره می‌کند و تأکید می‌کند که همه چیز به خواست خدا مرتبط است. در نهایت، او تفسیر بندگی و عشقش را در خواب و واقعیات زندگی به تصویر می‌کشد.