غزل شمارهٔ ۱۰۴۳

وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مسدس محذوف یا وزن مثنوی)قافیه: دم۷ بیت

عشق او هر ساعتی بنوازدمهر نفس سازی دگر می سازدم

گوئیا من چنگم اندر چنگ اوگه زند گاهی خوشی بنوازدم

تا ز ما شوری در اندازد به ماچون نمک در آب خوش بگذاردم

چون جمال حسن عشق آمد پدیدصورت و معنی به هم بطرازدم

روز و شب در عرصهٔ میدان دلتوسن عشقش روان می تازدم

کار دل بالاتر از بالا شودگرد می با کار دل پردازدم

جان سید شد قبول عشق اومقبلانه جان از آن میبازدم

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، عشق شاعر به معشوقش را به تصویر می‌کشد. او به بیان احساساتش می‌پردازد و می‌گوید که عشقش هر لحظه و هر نفس او را تحت تأثیر قرار می‌دهد. او خود را مانند سازی می‌داند که معشوق به آن نواختن می‌دهد و از این طریق شور و شوقی در دل او به وجود می‌آید. عشق، برای او زیبایی و معنایی را به همراه دارد که در آن صورت و معنا با یکدیگر پیوند می‌خورند. شاعر در میدان دلش به تلاطم و هیجان ناشی از عشق اشاره می‌کند و می‌گوید که کار دل او فراتر از هر چیزی می‌شود. او به نوعی جان خود را در پذیرش عشق معشوق فدای او می‌کند.