غزل شمارهٔ ۱۰۴۲

وزن: مفعول مفاعلن فعولن (هزج مسدس اخرب مقبوض محذوف)قافیه: سپردم۷ بیت

دل دارم و جان بدو سپردمنیکی کردم نکو سپردم

با زلف نگار عهد بستمبشکستم و مو به مو سپردم

هر نقش که در خیال آمداو دیدم و او به او سپردم

با آینه روبرو نشستمتمثال خوشی به او سپردم

رفتم به طریق جانسپاریاین راه نگر که چون سپردم

دل رفت و ندانمش کجا رفتره بستم و سو به سو سپردم

گوئی که سبوکش است سیدخم یافتم و سبو سپردم

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، نویسنده از عشق و دل‌باختگی خود سخن می‌گوید. او جان و دلش را به محبوبش سپرده و زندگی‌اش را به نیکی و زیبایی اختصاص داده است. او با محبوبش پیمانی بسته و تمام لحظات زیبای خود را به او تقدیم کرده است. او به درون خود و خیالاتش سفر کرده و هرچه می‌بیند به محبوبش سپرده است. همچنین، به آینه نگریسته و تصویر محبوبش را در آن یافته و به او تقدیم کرده است. در انتها، او از گم شدن دلش و تغییر مسیرش سخن می‌گوید و این احساس را به نوعی حقایق زندگی مقایسه می‌کند.