غزل شمارهٔ ۱۰۳۷

وزن: مفاعیلن مفاعیلن مفاعیلن مفاعیلن (هزج مثمن سالم)قافیه: ندم۷ بیت

به هرحالی که پیش آید خیالی نقش می بندماز آن رو چون گل خندان به رویش باز می خندم

چو سرمستان به میخانه دگرباره درافتادمحجاب رند رندانه ز پیش خود بر افکندم

گسستم از همه عالم به اصل خویش پیوستمبه اصل خود چو پیوندی بدانی اصل پیوندم

مکن دعوت مرا شاها به شیراز و به اصفاهانکه دارم با هری میلی و جویای سمرقندم

نه انسیم نه جنیم نه عرشیم نه فرشیمنه از بلغار و نه از چین مگر از شهر ارکندم

چو غیر او نمی یابم به غیری دل کجا بندمگهی بر تخت مالگدار و گه در کوه الوندم

خراباتست و رندان مست و سید ساقی مجلسحریف نعمت اللهم نه من در بند دربندم

خلاصه

هوش مصنوعی: شاعر در این شعر به توصیف حالاتی از شادی و سرمستی می‌پردازد. او می‌گوید که در هر شرایطی، تصویری دلپذیر در ذهنش شکل می‌گیرد و به مانند گلی خندان، رویش را به خوشی می‌خندد. او احساس می‌کند که با نوشیدن شراب، از دنیا جدا شده و به اصل وجود خود پیوند می‌خورد. شاعر دعوت‌هایی به اماکن مشهور مانند شیراز و اصفهان را نمی‌پذیرد و می‌گوید که عشق او به سمرقند است. او خود را نه از گروه خاصی می‌داند و نه به مکانی خاص تعلق دارد، بلکه تنها از شهر ارکند است. در نهایت، او به حال و هوای دورهمی‌های مستی و خوشی می‌پردازد و خود را در معرکه‌ای از این حال می‌بیند.