غزل شمارهٔ ۱۰۳۳

وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مثمن محذوف)قافیه: انهشدم۷ بیت

عاقلی بودم به عشق یار دیوانه شدمآشنائی یافتم ازخویش بیگانه شدم

رشتهٔ شمع وجودم آتش عشقش بسوختعارفانه با خبر از ذوق پروانه شدم

آمدم رندانه در کوی خرابات مغانجام می را نوش کردم باز مستانه شدم

مدتی با زاهدان در زاویه بودم مقیمچون ندیدم حاصلی دیگر به میخانه شدم

راز جانانه اگر جوئی بجو از جان منزان که جان کردم فدا همراز جانانه شدم

خم می را سر گشودم جام می دارم به دستتوبه را بشکستم و در بند پیمانه شدم

چشم مست نعمت الله در نظر دارم مدامعیب من کم کن اگر سرمست و دیوانه شدم

خلاصه

هوش مصنوعی: در این متن شاعر از تحول خود در عشق سخن می‌گوید. او ابتدا فردی عاقل بوده اما به عشق محبوب دیوانه می‌شود و از خود بی‌خود می‌گردد. عشق او را به سوی حیات جدیدی می‌کشاند و در کوی خرابات (محل نیکوکاری و خوشگذران) با لذت مشروبات مستانه را می‌نوشد. در طول زمان، او با زاهدان نیز همراه بوده اما از زندگی بی‌ثمر آن‌ها راضی نیست و به میخانه روی می‌آورد. او اظهار می‌کند که برای رسیدن به راز عشق جان خود را فدای این عشق کرده است. در نهایت، او به حالت سرمستی و دیوانه‌وار خود اشاره می‌کند و از دیگران می‌خواهد که عیوب او را کمتر ببینند.