غزل شمارهٔ ۱۰۰۹

وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مسدس محذوف یا وزن مثنوی)قافیه: ندهام۷ بیت

ز آفتاب مهر او تابنده‌امپادشاهی می‌کنم تا بنده‌ام

گر نوازد ور کشد فرمان اوستبنده‌ام در بندگی پاینده‌ام

بلبل مستم درین گلزار عشقگاه گریانم گهی در خنده‌ام

غیر نور او نبیند چشم منتا نظر بر روی او افکنده‌ام

جان و دل کردم نثار حضرتشاز نثار این چنین شرمنده‌ام

مردهٔ دردم از آن دارم حیاتکشتهٔ عشقم ازین دل زنده‌ام

سید خود را از آن جستم بسیعارفانه بندهٔ پاینده‌ام

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به بیان عشق و بندگی عمیق شاعر نسبت به محبوبش می‌پردازد. شاعر خود را تحت تاثیر نور مهر و محبت او می‌بیند و اعتراف می‌کند که در این عشق، همواره در حال خدمت و بندگی است. او خود را مانند بلبل مستی در گلزار عشق توصیف می‌کند که دچار نوسان بین شادی و غم است. شاعر همچنین بیان می‌کند که هیچ چیز جز نور محبوبش را نمی‌بیند و از این عشق جان و دلش را نثار او کرده و از این نثار شرمنده است. در نهایت، او خود را در عشق و بندگی پاینده احساس می‌کند و زندگی‌اش در این عشق تجلی یافته است.