شمارهٔ ۸۵
عمری دهان تنگ توام در خیال بودجان رمیده را همه فکر محال بود
رفت آنکه در مسائل عشق و رموز شوقز ابرو و غمزه با تو جواب و سؤال بود
گفتم: رسد میان توام باز در کنارگفتا: برو که آنچه تو دیدی خیال بود
شرم آیدم که سجده برد پیش پای کسآن سر که سالها برهت پایمال بود
آشفته رفت گفته شاهی در این غزلآری، بفکر زلف تو شوریده حال بود