شمارهٔ ۸ - استقبال از کمال خجندی

قافیه: انهمارا۷ بیت

چشم تو برانداخت به می، خانه ما رابگشود به رندی در میخانه ما را

از دیده و دل چند خورم خون خود، آخرسنگی بزن این ساغر و پیمانه ما را

گر بگذری ای باد بدان زلف چو زنجیرزنهار بپرسی دل دیوانه ما را

هر شب من و اندوه تو و گوشه محنتکاقبال نداند ره کاشانه ما را

آن بخت نداریم که یک شب مه رویتروشن کند این کلبه ویرانه ما را

حقا که به افسون دگرش خواب نیایدهرکس که شبی بشنود افسانه ما را

از تاب غمت سوخت به حسرت دل شاهیای شمع تو آتش زده پروانه ما را

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر درباره غم و دلتنگی شاعر است که تحت تأثیر محبوبش قرار دارد. شاعر به میخانه اشاره می‌کند که نشان‌دهنده جایی برای فرار از غم‌هاست و از محبوب می‌خواهد که به یاد او بیفتد. او از درد و رنجی که ناشی از جدایی است صحبت می‌کند و به کمبود خوشبختی اشاره می‌کند. همچنین، شاعر از حسرت و سوختن به خاطر عشق سخن می‌گوید، به طوری که معشوقش به خواب نمی‌رود و او را در غم خود می‌سوزاند. به طور کلی، شعر نمایانگر احساسات عمیق عاشقانه و اندوه ناشی از دوری است.