شمارهٔ ۵

قافیه: الهرا۵ بیت

ساقی به آب خضر نشان ده پیاله راکز دل برون کنیم غم دیر ساله را

بلبل ز روی گل همه حرف جفا شنیدآه ار ورق بباد دهند این رساله را

هر دم شکفته تر شود از آه من رختاز رهگذار باد چه غم شمع لاله را؟

برخوان وصل دست ارادت مکن درازکالوده کرده اند بزهر این نواله را

بخت غنوده را سر خواب است همچنانشاهی چه تیز می‌کنی آهنگ ناله را؟

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از ساقی می‌خواهد که پیاله‌ای را به او نشان دهد تا به وسیله آن غم‌های دیرینه‌اش را فراموش کند. او به بلبل اشاره می‌کند که از گل جفا دیده و نگران است که ورق این رساله به باد برود. شاعر بیان می‌کند که هر لحظه فراقش را بیشتر حس می‌کند و به این فکر است که در محبت نباید بیش از حد پیش روی کرد، زیرا شاید بختش در خواب باشد و نباید به زودی به سمت ناله و غم برود. در کل، شعر دغدغه‌های عاشقانه و غم‌انگیز را به تصویر می‌کشد.