شمارهٔ ۶
جان بهر تو در بلاست ما رادل پیش تو مبتلاست ما را
پیشت بدعا برآورم دستدر دست همین دعاست ما را
هر شب به هوای خاک کویتدیده بره صباست ما را
در منزل ما چو مه نیاییخود طالع آن کجاست ما را
تو ناوک غمزه زن، که پیشتسینه سپر بلاست ما را
مخرام چو گل قبا گشادهچون جامه جان قباست ما را
شاهی چه غم ار جفا کند یارچون رو به ره وفاست ما را