شمارهٔ ۱۷۲

قافیه: ویینداری۵ بیت

دلا از مردمی بویی نداریاگر سودای دلجویی نداری

حرامت باد عمر، ار موسم گلحریفی و لب جویی نداری

چو عنبر لاف زلفش تا کی ای مشک؟کز این معنی تو هم بویی نداری

تو خوش باش ای ملامت گو، که چون مندل اندر دست بدخویی نداری

به تیغ هجر، شاهی را میازارکز او بهتر دعاگویی نداری

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به احساس تنهایی و ناامیدی شاعر اشاره دارد. شاعر از افرادی که نمی‌توانند یا نمی‌خواهند از دیگران دلجویی کنند، انتقاد می‌کند و به آن‌ها می‌گوید که اگر در دل خود عشق و محبت ندارند، بهتر است از زندگی لذت نبرند. او همچنین به رابطه‌اش با معشوق اشاره می‌کند که در آن تنهاست و حتی در زمان‌هایی که دیگران خوشحال به نظر می‌رسند، او احساس تنهایی می‌کند. در پایان به دیگران توصیه می‌کند که از آزار دادن یکدیگر خودداری کنند، چرا که دعا و خوبی بهتر از آزار و اذیت است.