شمارهٔ ۱۷۱

قافیه: ندداری۵ بیت

لب شیرین شکرخند داریز خوبی هر چه می‌گویند داری

چه باشد گر گدای خویشتن رابه دشنامی ز خود خرسند داری؟

چه شیرین است بارت ای نی قندبه سودای که دل در بند داری؟

متاب آن زلف را بهر دل منکه آنجا مبتلایی چند داری

چو دل در بند خوبانست، شاهیچه شد ار گوش سوی پند داری؟

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به توصیف زیبایی و جذابیت شخص خاصی می‌پردازد. شاعر از لب‌های شیرین و خنده‌های او می‌گوید و به خوبی‌هایی که درباره‌اش گفته می‌شود، اشاره می‌کند. او می‌گوید که اگر کسی به عشق خود پا ببندد، چه تفاوتی دارد و از دشنام‌ها خوشنود می‌شود. شاعر به زیبایی و جذابیت آن شخص اشاره می‌کند و از او می‌خواهد زلف‌هایش را برای دل او نتاباند، چرا که او در عشق شاهزاده‌ای دیگر گرفتار است. در نهایت، شاعر به عشق و غم بندگی در برابر معشوق اشاره می‌کند و می‌پرسد که چه اهمیتی دارد اگر به نصیحت‌ها توجه نکند.