شمارهٔ ۱۴۳
بر طرف مهت غالیه خم به خم است اینیا بر ورق لاله ز سنبل رقم است این؟
گفتی که: فلان هم ز سگانست در این کویای من سگ کوی تو، چه لطف و کرم است این
عمری به سر این مرحله پیمودم و آخراز بادیه عشق تو اول قدم است این
بی چاشنی غم نبود شربت راحتمی نوش، که در کاسه دوران بهم است این
چون میکشی آخر سخنی زان دهن تنگکاین قافله را توشه راه عدم است این
شاهی که اسیرست بدان غمزه خونریزخونش نتوان ریخت، که صید حرم است این