شمارهٔ ۱۴۲
تا خط تو برطرف مه آورد شبیخوناز دیده روانست به هر نیم شبی خون
خطی است به خون گل سیراب نوشتهآن سبزه نو رسته بر آن عارض گلگون
سنگی که زدی بر سر ما بیجهتی نیستلیلی به تکلف شکند کاسه مجنون
چندانکه زدم گریه بر این شعله جانسوزساکن نشد آتش ز درون، آب ز بیرون
شاهی، به هواداری آن نرگس پرخواببگذشت همه عمر به افسانه و افسون