شمارهٔ ۱۴

وزن: مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن (مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف)قافیه: ونمیکشدمرا۵ بیت

زلف تو در کمند جنون می‌کشد مراخوش‌خوش به کوی عشق درون می‌کشد مرا

هرجا که می‌گریزم از این فتنه، ناگهانعشقت عنان گرفته برون می‌کشد مرا

من دل نمی‌دهم به لب و چشم او، که یارگاه از فسانه گه به فسون می‌کشد مرا

بر خاک آستان تو گریم به خون دلچون خاک می‌دواند و خون می‌کشد مرا

شاهی به کوی عشق مکن بعد از این قرارکاین دل به گوشه‌های جنون می‌کشد مرا

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر دربارهٔ عشق و جنون ناشی از آن است. شاعر از زلف محبوبش یاد می‌کند که او را به دنیای عشق می‌کشاند و هر بار که سعی می‌کند از این فتنه دور شود، عشق او دوباره او را به سمت خود می‌کشاند. شاعر به این موضوع اشاره می‌کند که هرگز نمی‌تواند دل به زیبایی‌های ظاهری محبوب بسپارد، زیرا تنها عشق و دیوانگی او را به خود جذب می‌کند. او از شدت عشق و درد دلش می‌گوید و از یار می‌خواهد که به این کشش و جنون پایان دهد، چرا که این احساسات او را به سمت جنون می‌برند.