شمارهٔ ۱۱۳
پرده بگشا ز روی چون مه خویشکه بجانم ز بخت گمره خویش
میکشد سرو، پیش بالایتشرمساری ز قد کوته خویش
مینوازم چو چنگ در بر خودکه فراموش میکنم ره خویش
واعظا، ما و ناله دف و نیتو و گفتار ناموجه خویش
شاهی از بندگان تست، از اووامگیر التفات گه گه خویش