شمارهٔ ۴۳
دل بی غم تو چرا نشیندجز دل غم تو کجا نشیند
گردی که ز نعل مرکبت خاستدر دیده چو توتیا نشیند
از بهر غبار خاک کویتدل بر گذری هوا نشیند
سروم چو کنار آب جو دیدبر گوشه چشم ما نشیند
چون درد تو شد دوای دلهابی درد دلم کجا نشیند
بالای تو چون بلای جان استبنشین که دمی بلا نشیند
چو سرو تو شاهدی نداریبا عشق بگو ز پا نشیند