شمارهٔ ۲۴
قدم به پرسش من رنجه کن به رسم عیادتکه جان نثار قدومت کنم ز روی ارادت
نهادهام سر تسلیم بر ارادت محبوبکه بنده را نبود رسم و راه غیر عبادت
دلا بکوش که خود را کنی نشانه تیرشکه این بود به حقیقت نشان گلیم سعادت
بسوزش دل و خون جگر گواه چه حاجتسرشک سرخ و رخ زرد بس بود به شهادت
بخون وصل تو آمد چو شاهدی بگداییبه بوسه ای بنوازش که این بس است زیادت