شمارهٔ ۲۰
خوشا دلی که به مهر وی و نشانه اوستخوشا سری که سرانجامش آستانه اوست
به کشتنم ز چه رو دم به دم بهانه کندچو کشتنم به حقیقت در آن بهانه اوست
ترا چه زانکه دل از درد و داغ او پرشدچو درد و داغ هم از او و خانه خانه اوست
چو لاله داغ وی از دل برون نخواهم کردکه سر ز خاک چو بر دارم آن نشانه اوست
مشام روح باشعار شاهدی تر سازکه آب روی سخن نظم عاشقانه اوست