شمارهٔ ۱۲۶
دلبرا تا تو یار خویشتنیدر پی اختیار خویشتنی
بی قرارند مردم از تو و توهمچنان برقرار خویشتنی
عالم آیینهٔ جمال تو شدهم تو آیینه دار خویشتنی
با چنین زلف و رخ نه فتنهٔ مافتنهٔ روزگار خویشتنی
تو منقش بسان دست عروساز رخ چو نگار خویشتنی
زینت تو ز دست غیری نیستتو چو گل از بهار خویشتنی
در شب زلف خود چو مه تاباناز رخ چون بهار خویشتنی
من هزار توام بصد دستانگلستان هزار خویشتنی
کس بتو ره نمی برد، هم توحاجب روز بار خویشتنی
کار تو کس نمی تواند کردتو بخود مرد کار خویشتنی
بار تو دل بقوت تو کشدپس تو حمال بار خویشتنی
من کیم در میانه واسطه ییورنه تو دوستدار خویشتنی
ای شتر دل که زیر بار فراقطالب وصل یار خویشتنی
جرس ناله از گلو مگشایچون جدا از قطار خویشتنی
میوهٔ نارسیده افتادهاز سر شاخسار خویشتنی
خاک او سرمه چون توانی کردتو که کور از غبار خویشتنی
قلب اندودهای به زرّین رویبی خبر از عیار خویشتنی
صفر بی مغزی و بصد انگشتروز و شب در شمار خویشتنی
شعر تو رنج تست و راحت خلقتو گل غیر و خار خویشتنی
رو که چون گاو سامری دایمبی خبر از خُوار خویشتنی
چنگ در این و آن مزن زنهارکه تو نالان ز بار خویشتنی