شمارهٔ ۵۶۲
ای گرفته زحدیث تو جهان شیرینیاز تو در کام دل ودر لب جان شیرینی
شکر و شهد مرا بهر غذای دل وجاندر لب لعل تو دادند نشان شیرینی
راست چون لقمه غم کام دلم تلخ کندگر مرا جز لبت آید بدهان شیرینی
چند در حسرت خود کام کنی تلخ مرااز لب چون شکر خود بچشان شیرینی
تا حدیث لب لعلت بزبان آوردمهمچو آب از سخنم گشت روان شیرینی
گرچه در عهد تو بسیار نکویان هستندروح لیسیده زلبشان بزبان شیرینی
کس چو تو نیست ازیراکه برابر نبودگرچه با تره بود بر سر خوان شیرینی
از سر لطف بمن بنده نظر کن یکباربمگس گرچه نباشد نگران شیرینی
عاشقان را زتو هر لحظه امیدی دگرستدرد سر چند کشد ازمگسان شیرینی
بر سر خوان که برو شور و ترش خورده شودچون مسلم بدر آید زمیان شیرینی
گرچه رو ترش کنی و سخنت، باکی نیستکه بسازند زغوره بزمان شیرینی
ور بجان از لب تو بوسه خرم گویم شکرکه ببازار شما نیست گران شیرینی
سیف فرغانی از ذکر لب چون شکرشتو درین شعر بآفاق رسان شیرینی