شمارهٔ ۵۶۱
ای لب لعل ترا بنده بجان شیرینیلب نگویم که شکر نیست بدان شیرینی
نام لعل لب جان بخش تو اندر سخنمهمچنانست که درآب روان شیرینی
لب نانی که بآب دهنت گردد ترشهد دریوزه کند زآن لب نان شیرینی
بوسه یی داد لبت،قصد دگر کردم،گفتکین یکی بس بود از بهر دهان شیرینی
زآن بوصف تو زبانم چو لبت شیرین شدکه بلیسیدم از آن لب بزبان شیرینی
زآن لب ای دوست بصد جان ندهی یک بوسهشکر ارزان کن و مفروش گران شیرینی
چون لبت بر شکر و قند بخندد گویندبس کن از خنده که بگرفت جهان شیرینی
خوش درآمیخته ای با همگان،واین سهلستکه خوش آمیز بود با همگان شیرینی
تلخی عیشم ازینست و نمی یارم گفتکه تو با من ترش و با دگران شیرینی
بنده در وصف تو بسیار سخنها گفتیاگر از آب نرفتی بزبان شیرینی
سخن هر کس امروز نشانی داردزاده طبع مرا هست نشان شیرینی
شعر من کهنه نگردد بمرور ایامکه تغیر نپذیرد بزمان شیرینی
بعد ازین هر که چو من خوان سخن آرایدگو ازین شعر بنه بر سر خوان شیرینی
سیف فرغانی از آن خسرو ملک سخنیبا چنین طبع که فرهاد چنان شیرینی