شمارهٔ ۵۳۶
اگر چو خسرو و خاقان سزای تاج و سریریترا گلیم گدایی به از قبای امیری
بوقت می گرو و از سپیدرویی خود دانبزر سرخ خریدن سیه گلیم فقیری
ترا چه عیب کند یار و گر کند چه تفاوتگر آفتاب کند عیب ذره را بحقیری
چو دوست سایه لطفی فگند بر سر کارتبروی پشت زمین را چو آفتاب بگیری
ترا سعادت عشقش بپایه یی برساندکه خس دهی بستانند و زر دهند نگیری
اگر سلامت خواهی چراغ مجلس او شوچو او فروخت نسوزی (و چون) بکشت نمیری
چو آتش آنچه بیابی برنگ خویشتنش کنچنان مشو که ز بادی چو آب نقش پذیری
مدام در پی او رو که راه عشق بداندکه چشم عقل تو کورست اگر بدیده بصیری
تو نقد خود بد گر کس سپار تاش بسنجدبسنگ خویش فزونی بنزد خویش کثیری
فطیر عقل تو خامست بی حرارت عشقشبرو بسوز که خامی، برو بپز که خمیری
سخن بقدر تو گویم که طعمه کرد نشایدطعام مردم بالغ ترا که طفل بشیری
بگوش هوش زمانی سماع قول رهی کناگر عطارد ذهنی ور آفتاب ضمیری
چو سیف روز جوانی بعاشقی گذراندسعادتش برساند چو بخت بنده بپیری