شمارهٔ ۴۴۸
الا ای بچهره گلستان منمنم آن تو و تویی آن من
بهار رخت گلستان منستخزان دور باد از گلستان من
دلم خسته کردی بهجران خویشلبت خسته بادا بدندان من
نه آن درد دارم که عاجز بودطبیب وصالت ز درمان من
مرا بی تو چون زندگانی بودمنم مرده تو تویی جان من
حزینم چو یعقوب وآگه نییز سوز دل و چشم گریان من
تو بر تخت ملکی چو یوسف عزیزچه غم داری از بیت احزان من
بمهری که افتاد با تو مرادرنده چو گر کند اخوان من
وجودم ز سر تا قدم آن تستسر تست اندر گریبان من