شمارهٔ ۴۲۰
ای گلستان شکفته بنسیم وبارانهمچو غنچه چه کنی روی نهان از یاران
عاشقان گر بخزان از تو بهاری خواهندبدو رخسار ودو چشم از تو گل از ما باران
طالب سایه تو جمله خورشید رخانعاشق صورت تو زمره معنی داران
ای چو جان داروی تو خسته دلان را مرهممن ز درد تو خوشم چون زشفا بیماران
همه در عهد تو در ماتم حسن خویشندسرخ رویان کلهدارو سیه دستاران
بهر آن زلف که بر پای دلم زنجیرستنه منم شیفته سر بلکه چو من بسیاران
آدمی چون رهد از عشق که مر انسان رادیو آن وسوسه گشتند پری رخساران
حزن بر عاشق تو بسته در خواب ولیکآستان تو شده بالش شب بیداران
سیف فرغانی قول تو ترانه است وغزلبعد ازین دست بدار از عمل بی کاران