شمارهٔ ۴۱۵
ای از چو تو شیرین لبی صد شور در هر انجمنآن را که آمد یاد تو چون من برفت از خویشتن
گردن کشان حسن را در زر پای تست سرای پست پیش قامتت بالای سرو ونارون
چون نافه آهوی چین پر مشک گشتی سربسرگر باد بوی زلف تو بردی سوی خاک ختن
اندر میان عاشقان صد کشته وخسته بودچشم ترا در هر نظر زلف ترا در هر شکن
گر برفروزی روی خود ور بر فشانی موی خودهم مشک پاشی بر هوا هم لاله پوشی بر سمن
بر نیکوان سلطان تویی سلطان نیکویان توییخود خسرو خوبان تویی ای دلبر شیرین سخن
قند ونبات اندر دهان آب حیات اندر لبانمه داری اندر برقع وگل داری اندر پیرهن
با روی همچون گلستان هر گل ازو صد بوستانشاید که عار آید ترا از لاله و از یاسمن
نشد سیف فرغانی خموش اندر صفات حسن توبلبل کجا گوید سخن چون گل نباشد در چمن