شمارهٔ ۴۱۱
آن دوست که ما ازآن اوییمدر زمره عاشقان اوییم
این بخت نگر که جمله مردمآن خود وما ازآن اوییم
وین دولت بین که از دو عالمآزاد چو بندگان اوییم
گر مرده همه بدرد عشقیمور زنده همه بجان اوییم
او گلشن بلبلان عشقستما بلبل گلستان اوییم
ما کرده نشان خویشتن محووندر طلب نشان اوییم
ما همچو زبان بهر دهان دربهر لب بی دهان اوییم
جبریل زما مگس نراندچون از مگسان خوان اوییم
سلطان نبود چو ما توانگراکنون که گدای نان اوییم
شیران همه کاسه لیس مایندتاما سگ استخوان اوییم
گرچه چو در ازپی گشایشپیوسته برآستان اوییم
برما در این قفس گشادستتا بسته ریسمان اوییم
ماراتو کسی مدان که چون سیفما هیچ کسان کسان اوییم