شمارهٔ ۳۷۹
چو برقع ز رخ برگشایی بمیرموگر رو بمن کم بنمایی بمیرم
ز شادی قرب و ز اندوه دوریگه از وصل و گاه از جدایی بمیرم
چرا غم که بی روغنم مرگ باشدو گر روغنم در فزایی بمیرم
تو دام منی من ترا طرفه مرغمکه گر از تو یابم رهایی بمیرم
برافروخت روی تو از حسن شمعینمی خواست کاز بی ضیایی بمیرم
زدم بر سر شمع خود را و گفتمچو پروانه در روشنایی بمیرم
ترا برگ من نی و آگه نه ای زآنکه من بی گل از بی نوایی بمیرم
طبیبی چو تو بر سر من نشستهنشاید که از بی دوایی بمیرم
چو گربه درین خانه گر ره نیابمچو سگ بر درش از گدایی بمیرم
در آن بارگه گر بخدمت نشایمبرین در بمدحت سرایی بمیرم
چو مجنون اگر وصف لیلی نیابمسزد گر بلیلی ستایی بمیرم
مرا گر ز وصل آن میسر نگرددکه در مسند پادشایی بمیرم
نه بیگانه ام همچو سیف این مرا بسکه با دولت آشنایی بمیرم