شمارهٔ ۳۷۷
ای غم تو روغن چراغ ضمیرمکم مکن ای دوست روغنم که بمیرم
کز مدد روغن تو نور فرستدسوی فتیل زبان چراغ ضمیرم
چون بهوای تو عشق زنده دلم کردشمع مثال ار سرم برند نمیرم
یوسف عهدی بحسن وگرچه چو یعقوبحزن فراق تو کرده بود ضریرم
چون زپی مژده وصال روان شداز در مصر عنایت تو بشیرم
از اثر بوی وصل چون دم عیسینفحه پیراهن تو کرد بصیرم
سوی تو رفتم چو مه دقیقه دقیقهکرد شعاع رخ تو بدر منیرم
سلسله در من فگند حلقه زلفتهمچو نگین کرد پای بسته به قیرم
مست بدم گر سپاه حسن حشر کردتاختن آورد و عشق برد اسیرم
بر در شهر دلم نقاره زد وگفتکز پی سلطان حسن ملک بگیرم
جان بدر دل برم چو اسب به نوبتچون ز رخ دوست شاه یافت سریرم
خاتم دولت چو کرد عشق در انگشتمن ز نگینش چو موم نقش پذیرم
کس به جز از من نیافت عمر دوبارهزآنکه جوان شد زعشق دولت پیرم
از پی شاهان اگر چو زر بزنندممن به جز از سکه تو نام نگیرم
من بسخن بانگ زاغ بودم و اکنونخوشتر از آواز بلبلست صفیرم
وز اثر قطره تبر عشق صدف وارحامل درند ماهیان غدیرم
چون دلم از غش خود چو سیم صفا یافتبا زر خالص برابرست شعیرم
رقص کن اکنون که گرم گشت سماعمبزم بیارا که خمر گشت عصیرم