شمارهٔ ۲۸۱
زهی ز خنده شیرینت شرمسار شکرمدام پسته تنگ تراست بار شکر
فدای پاسخ تلخ تو یک جهان شیرینغلام پسته تنگ تو صد هزار شکر
چو تنگ دستی دیدی و تلخ عیشی منببوسه بر من مسکین فراخ دار شکر
هزار شور برآید ز عاشقان زین پسکه گرد لعل تو شد با نبات یار شکر
بغمزه دل شکن و از جهان برآر نفیربخنده در سخن آ وز دهان ببار شکر
مدام خنده شیرین تو همی کاردبگرد پسته تنگت نبات وار شکر
میان این همه خوبان به جز تو کس را نیستگهر نمای عقیق و سخن گزار شکر
لب و دهان تو در چشمم آمد و دیدمبگرد پسته چون آتش آبدار شکر
بوصل همچو تو شیرین چه باشد ار آیدمرا چو خسرو پرویز در کنار شکر
برای بوسه مگس وار گر کنم ابرامتو خوش بخسب بناز و بمن سپار شکر
بهای شعر رهی بوسه ییست از لب توتو شاد باش بشیرین بمن گذار شکر
دهان خود بشکر چون مگس بیالایمکه چون لبت نکند در مذاق کار شکر
کسی که نزد تو این نظم بر زبان راندتو دست سوی دهانش برو بیار شکر
زمانه زاد بایام چون تو شیرینیبروزگار زنی کرد روزگار شکر
چو قند از آنی شیرین که سیف فرغانیبشعر بر سر تو می کند نثار شکر