شمارهٔ ۲۸۲
ای چو شیرین بدهان پسته بگفتارشکردر حدیث آی وازآن پسته فروبار شکر
دردهانت صنما غیر شکر چیزی نیستاینت تنگی که دروهست بخروار شکر
شهد راکرد زخجلت چو نبات ای دلبرپیش حلوای لبت کاسه نگو سار شکر
اندرآن رو که زقرص مه وخو را فزونستنمکی هست که کم نیست زبسیار شکر
شعرمن بنده مخوان تا بلبانت نرسدبارها گفتمت ازآب نگه دار شکر
همچو خسرو که بجان در طلب شیرین بودلب شیرین ترا هست طلب کار شکر
با نبات لب لعلت زکساد بازارتا بامروز مگس داشت خریدار شکر
کام جانم نشود تلخ بمرگ ار روزیازلب تو بدهانم رسد ای یار شکر
گلبن ار درچمن آب ازلب لعل تو خوردعوض غنچه برآید زسر خار شکر
نام و ننگم مبر ای جان ومرا دور مکنازبرخود که ندارد زمگس عار شکر
گر زلعل تو خوهم بوسه مزن از سرکبربانگ برمن که نباشد مگس آزار شکر
پای دیوار چوتو گل رخ اگر بوسه نهمبرمن افشاند خارازسر دیوار شکر
در مقامی که شود با شکرآن شیرین جمعتو ازو بوسه خوه ای عاشق وبگذار شکر
یار با آن لب شیرین سخن تلخم گفتدر دوا کرد طبیب ازپی بیمار شکر
سیف فرغانی با ذکر لب او عجبستگر ترشح نکند ازتو عرق وار شکر