شمارهٔ ۲۷۷
تا بکی این جور کشیدن ز یارخون ز دل خسته چکیدن ز یار
جور کش و صبر کن ای دل که هستشرط وفا جور کشیدن ز یار
ضربت چون تیغ کشیدن ز دوستشربت چون زهر چشیدن ز یار
گر بجفایی برماند تراشرط وفا نیست رمیدن ز یار
یار اگر از ما ببرد حاکمستما نتوانیم بریدن ز یار
سنت عشقست برین در دعاگفتن و دشنام شنیدن ز یار
حکم ادب هست درین ره قفااز دگران خوردن و دیدن ز یار
جان بده و مال که سودی نکردجان بدرم باز خریدن ز یار
سیف بجهدی نرسی نزد اوزآنک نیارست رسیدن ز یار