شمارهٔ ۱۴۵
در دل از عشق کسی گر خار خارت اوفتدقصه درد دل من استوارت اوفتد
توچنین آزاد و فارغ غافلی از کار منباش تا با چون خودی زین نوع کارت اوفتد
باد عشق اریک نفس بر خرمن عقلت وزدآتش اندر کاهدان اختیارت اوفتد
این پریشانی که مارا در دلست از عشق توزآن همی ترسم که اندر روزگارت اوفتد
من زعشاقت گرفتم خویشتن را در شمارباشد آحادی چو من اندر شمارت اوفتد
تیر مژگانت چو من صد صید افگندست لیکصادقی چو من نخیزد گر هزارت اوفتد
رنگها گیرد زنقش تو چو انگشت از حناگر دلی ساده بدست چون نگارت اوفتد
پشت طاقت ریش گرداند چو من اشتر دلیکو بنا دانی چو خردر زیر بارت اوفتد
ز احتمال بار اندوهت میانم بگسلدکآن دو زلف تا میان اندر کنارت اوفتد