بخش ۳۲ - در حق پارسایان گوید
آن کسانی که راه دین رفتندچهره از تنگ خلق بنهفتند
واسطهٔ عقد سنّیان بودندنه حروری نه مرجیان بودند
پخته از حسرت طلب گلشانسوخته ز آتش وفا دلشان
هرچه اندر جهان پریشان بودلاجرم زیر حکم ایشان بود
چون به سنّت بُدند یازندهعالمی بود زان گُره زنده
کرده از بهر جذب فایدهشانشهپرِ جبرئیل مایدهشان
همه بردند کام دولت راندهمه رفتند و نام ازیشان ماند