بخش ۳۳ - صفت قتل حسینبن علی علیهالسّلام به اشارهٔ یزید علیه اللعنة
دشمنان قصد جان او کردندتا دمار از تنش برآوردند
عمروعاص از فساد رایی زدشرع را خیره پشت پایی زد
بر یزید پلید بیعت کردتا که از خاندان برآرد گرد
شرم و آزرم جملگی بگذاشتجمعی از دشمنان بر او بگماشت
تامر او را به نامه و به حیلاز مدینه کشند در منهل
کربلا چون مقام و منزل ساختناگه آل زیاد بر وی تاخت
راه آبِ فرات بربستنددل او زان عنا و غم خستند
عمروعاص و یزید بد اختربه سرِ آب بر فکنده سپر
شمر و عبداللّٰه زیاد لعینروحشان جفت باد با نفرین
برکشیدند تیغ بیآزرمنز خدا ترس و نه ز مردم شرم
سرش از تیغ به تیغ ببریدندواندر آن فعل سود میدیدند
تنش از تیغ خصم پاره شدهآل مروان برو نظاره شده
به دمشق اندرون یزید پلیدمنتظر بود تا سرش برسید
پیش بنهاد و شادمانی کردتکیه بر دنیی و امانی کرد
بتی از قول خویش املا کردکین دیرینه جسن و اِنها کرد
دست شومش بر آن لب و دندانزد قضیب از نشاط و لب خندان
کینهٔ خزرج و حدیث اسلوآن مکافات زشت و دست عمل
کین آبا بتوخته ز حسینخواسته کینههای بدر و حُنین
شهربانو و زینب گریانمانده در فعل ناکسان حیران
سربرهنه بر اشتر و پالانپیش ایشان ز درد دل نالان
علیالاصغر ایستاده به پایوان سگان ظلم را بداده رضا
عمروعاص و یزید و ابنزیادهمچو قوم ثمود و صالح و عاد
بر جفا کرده آن سگان اصراررفته از حقد بر ره انکار
هیچ ناورده در رهِ بیدادمصطفی را و مرتضی را یاد
یکسو انداخته مجامله رازشت کرده ره معامله را
کرده دوزخ برای خویش معدّبوالحکم را گزیده بر احمد
راه آزرم و شرم بربستهعهد و پیمان شرع بشکسته