بخش ۴۲ - فیالتوکّل
پی منه با نفاق بر درگاهبه توکل روند مردان راه
گر توکّل ترا بروست همیخود بدانی که رزق از اوست همی
پس به کوی توکّل آور رختبعد از آنت پذیره آید بخت
در توکّل یکی سخن بشنوتا نمانی به دست دیو گرو
اندر آموز شرط ره ز زنیکه ازو گشت خوار لافزنی