شمارهٔ ۲ - از من جدا شد ناگهان بر من جهان شد چون قفس

وزن: مستفعلن مستفعلن مستفعلن مستفعلن (رجز مثمن سالم)۱۲ بیت

المستغاث ای ساربان چون کار من آمد به جانتعجیل کم کن یک زمان در رفتن آن دلستان

نور دل و شمع بیان ماه کش و سرو رواناز من جدا شد ناگهان بر من جهان شد چون قفس

ای چون فلک با من به کین بی مهر و رحم و شرم و دینآزار من کمتر گزین آخر مکن با من چنین

عالم به عیش اندر ببین تا مر ترا گردد یقینکاندر همه روی زمین مسکین‌تر از من نیست کس

آرام جان من مبر عیشم مکن زیر و زبردر زاری کارم نگر چون داری از حالم خبر

رحمی بکن زان پیشتر کاید جهان بر من به سربگذار تا در رهگذر با تو برآرم یک نفس

دایم ز حسن آن صنم چون چشم او بختم دژمچون زلف او پشتم به خم دل پر ز تف رخ پر ز نم

اندوه بیش آرام کم پالوده صبر افزوده غماز دست این چندین ستم یارب مرا فریاد رس

چون بست محمل بر هیون از شهر شد ناگه برونمن پیش او از حد برون خونابه راندم از جفون

کردم همه ره لاله‌گون گفتم که آن دلبر کنونچون بسته بیند ره ز خون باشد که گردد باز پس

هر روز برخیزم همی در خلق بگریزم همیبا هجر بستیزم همی شوری برانگیزم همی

رنگی برآمیزم همی می در قدح ریزم همیدر باده آویزم همی کاندهگسارم باده بس

خلاصه

هوش مصنوعی: شاعر در این شعر از جدایی و درد ناشی از عشق سخن می‌گوید. او به یار خود که «دلستان» نامیده می‌شود، می‌گوید که با جدا شدن از او دنیای او به قفس تبدیل شده است. شاعر از درد و رنج خود می‌نالد و از یار می‌خواهد تا به او رحم کند و کمتر آزارش دهد. او احساس می‌کند که در زمین، هیچ‌کس به اندازه او رنج نمی‌برد و آرامش جانش تحت تأثیر غم و اندوه است. شاعر در نهایت به شوق وصال و عشق خود اشاره می‌کند و از یار می‌خواهد که نگاهش را به او بازگرداند. او در تلاش است تا با باده و شادی، درد جدایی را مداوا کند، اما در عین حال با هجران و دوری دست و پنجه نرم می‌کند.