شمارهٔ ۲۴۱
تا به رخسار تو نگه کردمعیش بر خویشتن تبه کردم
تا ره کوی تو بدانستمبر رخ از خون دیده ره کردم
تا سر زلف تو ربود دلمروز چون زلف تو سیه کردم
دست بر دل هزار بار زدمخاک بر سر هزار ره کردم
کردگارت ز بهر فتنه نگاشتنیک در کار تو نگه کردم
گنه آن کردم ای نگار که دوشصفت روی تو به مه کردم
عذر دوشینه خواستم امروزتوبه کردم اگر گنه کردم