شمارهٔ ۳۱ - و برای او
لِمَ يا قَوْمُ تُرِيدُونَ بَغْيًا وَفَسَادًا؟لِمَ تَسْعَوْنَ لِقَتْلِي بِلَجَاجٍ وَعِنَادٍ؟
لَيْسَ وَاللَّهِ سِوَانَا خَلَفٌ بَعْدَ نَبِيٍّفَرَضَ اللَّهُ عَلَى طَاعَتَنَا کُلَّ عِبَادِ
أنا مظلوم حسین، أنا محروم حسین
رَبُّنَا قَدْ عَرَّفَ اللَّهُ بِنَا کُلَّ الْبَرِيَّةِوَلَقَدْ طَهَّرَنَا اللَّهُ بِطُهْرٍ أَبَدِيَّةِ
شَرَفُ الظَّاهِرِ وَالْبَاطِنِ فِينَا أَزَلِيَّةٌجَدُّنَا أَشْرَفُ مِنْ کُلِّ شَرِيفٍ وَ جَوَادِ
أنا مظلوم حسین، أنا محروم حسین
چیست تقصیرِ من ای قوم که الیوم جهانیشده آماده به قتلم همه با تیغ و سنانی؟
در شما نیست ز اسلام نه نامی نه نشانیأنا ظمآنُ و قد اَخرسَ نطقی و لسانی
أنا عطشانُ و قد اَحرقَ قلبي و فؤاديأنا مظلوم حسین، أنا محروم حسین
اَنعمَ اللهُ علینا برسولٍ مدنيّهو جدّي، و أبي، واسطةُ الکونِ عليّ
مَنْ لَهُ أُمٌّ کَأُمِّي وَهِيَ بِنْتُ نَبِيٍّهٰذَا الْفَخْرُ کَفَانِي فِي الصَّلَاحِ وَالرَّشَادِ
أنا مظلوم حسین، أنا محروم حسین
گاه گفتی شهِ دین در برِ صدیقهٔ صغریٰزینبِ خونشدهدل، دخترِ نیکاخترِ زهرا:
«اِصبري أختي علیٰ ما وَقَعَ الدّهرُ علینا»لیسَ في ساحةِ اَلکونِ ثباتٌ و مهاد
أنا مظلوم حسین، أنا محروم حسین
عجبا وا عجبا! امتِ گمراه که یکسرچشم پوشید ز حقِ نمکِ آلِ پیمبر
همه در ریختنِ خونِ منِ بیکس و یاورشده آماده و بگرفته به کف نیزه و خنجر
فستُجزونَ منَ اللهِ إذا قامَ معادأنا مظلوم حسین، أنا محروم حسین
گاه میزد شرر اندر جگرِ «صامتِ» دلخونبه تسلایِ یتیمانِ دلافسردهٔ محزون:
«یا سکینة و رقیّة لِفراقي لِمَ تَبْکون؟حسبيَ الله کَفانا و هو خيرُ عماد»
أنا مظلوم حسین، أنا محروم حسین