شمارهٔ ۲۹ - و برای او
هر شبِ جمعه، به خروش و نوافاطمهٔ طاهره، خیرُالنسا
روی نماید به سویِ نینواگرید و گوید به صفِ کربلا:
کربوبلا! نورِ دو عینم کجاست؟سیدِ مظلوم، حسینم کجاست؟
مونسِ من، مونس و غمخوار داشتدادرس و یاور و انصار داشت
یار و علمدار و مددکار داشتنیست چرا یکتن از ایشان بهجا؟
کربوبلا! نورِ دو عینم کجاست؟سیدِ مظلوم، حسینم کجاست؟
عون چه شد؟ جعفرِ بیيار کو؟قاسمِ بیمونس و غمخوار کو؟
حضرتِ عباسِ علمدار کو؟کو علیِ اکبرِ فرخلقا؟
کربوبلا! نورِ دو عینم کجاست؟سیدِ مظلوم، حسینم کجاست؟
طوطیِ خوشنغمهٔ باغِ جنانکو علیِ اصغرِ شیرینزبان؟
رفت به میدان پیِ آبِ رواننیست نوایش ز چه در نینوا؟
کربوبلا! نورِ دو عینم کجاست؟سیدِ مظلوم، حسینم کجاست؟
کو حرمِ محترمِ بوتراب؟زینبِ افسردهٔ بیصبر و تاب؟
بختِ سکینه ز چه رفته به خواب؟شد به کفِ شمرِ لعین مبتلا!
کربوبلا! نورِ دو عینم کجاست؟سیدِ مظلوم، حسینم کجاست؟
خیمهٔ بیصاحبِ شاهِ شهیدسوخته شد ز آتشِ ظلمِ یزید
شمر چو رأسِ پسرم را بُریداز چه جدا کرد سرش، از قفا؟
کربوبلا! نورِ دو عینم کجاست؟سیدِ مظلوم، حسینم کجاست؟