شمارهٔ ۷۱

وزن: فعلاتن فعلاتن فعلاتن فعلن (رمل مثمن مخبون محذوف)قافیه: انکنی۶ بیت

تا کی از بخت فرو بسته گره وا نکنینظر لطف به آوارگی ما نکنی

گوییا اسم جدایی نشنیده است دلتورنه درد دل ما از چه مداوا نکنی

شده آئینه دل تیره تر از چهره بختز چه از یک نظرش پاک و مصفا نکنی

هوس خاک سر کوی تو اندر لب سرماستهمتی از چه برین منصب عظمی نکنی

اینقدر هم نبود بی‌اثر آه دل مامگر از سوز دل سوخته پروا نکنی

(صامتا) کار جهان گشت به کامت که دگرز غم دلبر خود شورش و غوغا نکنی

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به عذاب و درد心 خود اشاره می‌کند و از معشوق می‌خواهد که به وضعیت آوارگی و غم او توجه کند. او از جدایی و دلشکستگی صحبت می‌کند و می‌پرسد چرا معشوق از درد دل او بی‌خبر است. شاعر احساس می‌کند که دلش همچنان تیره و ناامید است و از معشوق می‌خواهد که با یک نظر به او نگاهی مهربانانه بیفکند. همچنین اشاره می‌کند که عشق او به معشوق به قدری عمیق است که حتی در سرما، آرزوی دیدار او را دارد و او را به یاد می‌آورد. در نهایت، شاعر به آرامش غیرمنتظره‌ای که در زندگی ایجاد شده اشاره می‌کند و از معشوق می‌خواهد که دردی ایجاد نکند و این شورش و غوغا را فراموش نکند.