شمارهٔ ۷۲
وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مثمن محذوف)قافیه: انممیکنی۶ بیت
مردم از تیر بلایت امتحانم میکنیهر زمان بر ناوک جوری نشانم میکنی
من که هرگز مرغ امیدم نزد بال و پریبا چه تقصیری برون از آشیانم میکنی
چون مرا بر درگه لطف نمودی آشناپس چرا بر این در و آن در روانم میکنی
با همه بخشایش و احسان خود جانا چرازیر بار منت خلق جهانم میکنی
از تجلیهای نور طور دورم ساختههمنشین با شعله برق یمانم میکنی
گاه گویا گاه (صامت) گاه شیدا گاه رندگه گهی گریان و گاهی شادمانم میکنی