شمارهٔ ۷

وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مثمن محذوف)قافیه: انهرا۷ بیت

آشنا منما به گیسوی پریشانه شانه راآگه از سر دل خلقی مکن بیگانه را

دل به خال کنج ابرویت قانعت کرده استمرغ من دیگر ندارد میل آب و دانه را

اشک چشمم باعث آبادی تن گشته استای که گفتی سیل ویران می‌نماید خانه را

آن که رسم شعله افروزی نشان شمع دادشیوه پرسوختن آموختن او پروانه را

من دل از کف داده محراب ابروی توامبعد از این کاریندارم کعبه و بتخانه را

دل به زلف آخر از شور جنون پیوسته شدآگهی لازم بود دیوانگری دیوانه را

یک دم از راحت ندارم بهره گویا ریخته استطرح ریز (صامت) از غم طرح این کاشانه را

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به توصیف حسی عمیق از عشق و دل‌باختگی می‌پردازد. شاعر به زیبایی‌های محبوبش اشاره می‌کند و از سختی‌های ناشی از این عشق سخن می‌گوید. او از وابستگی به محبوب، دل‌تنگی و اشک‌هایش می‌گوید که موجب ویرانی و آبادانی‌اش شده است. شاعر احساس می‌کند که دیگر قدرت کنترل عواطفش را ندارد و تمام وجودش را وقف محبوب کرده است. همچنین، او به تنهایی و دردهای ناشی از عشق اشاره می‌کند و بیان می‌کند که از راحتی و شادی دور شده و تنها در غم و اندوه غوطه‌ور است.