شمارهٔ ۴۹

وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مثمن محذوف)قافیه: ینبود۷ بیت

من نمی‌گویم چرا با دوستانت کین بودخود بگوی ای نازنین شرط محبت این بود

حال دل‌های شهیدان غمت از لاله پرسکوس راپایش ز داغ دوستی رنگین بود

تیر تو نگذاشت دیگر آرزویی در دلممنت از وی تا قیامت بر دل خونین بود

زیر تیغت گر که خندیدم عجب ناید تو راآب شمشیرت زبس ای نوش لب شیرین بود

خوش رسیدی وقت مردم بر سرم آری خوشستشمع رویت جانسپاری را که در بالین بود

بس بود افسوس قاتل بهر قتلم خونبهاگر ترا ای شوخ رحمی بر دل سنگین بود

دستها را از تاسف بهر (صامت) رنجه کنگریه از شمع لازم بهر درد دین بود

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به احساسات عمیق و پیچیده‌ای اشاره می‌کند که ناشی از محبت و دوستی است. او از رابطه خود با دوستانش صحبت می‌کند و از غم و اندوهی که به خاطر جدایی یا خیانت احساس می‌کند، سخن می‌گوید. شاعر به درد دل شهیدان و رنج‌های ناشی از عشق اشاره می‌کند و می‌گوید که تیر عشق برای او آرزویی باقی نگذاشته است. او به حالت ناخوشایند خود و مسئولیت قاتل اشاره می‌کند و از احساساتش نسبت به او صحبت می‌کند. در نهایت، شاعر به نیاز او به اندوه و گریه به خاطر دردهای عاطفی و مذهبی اشاره می‌کند. به طور کلی، شعر درباره غم و عشق و تأثیرات عمیق آنها بر روح انسان است.