بخش ۵۶ - قطعه

وزن: مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن (مجتث مثمن مخبون محذوف)قافیه: اکی۷ بیت

چو بر حدود یار حبیب بگذشتمکه کرده بود خرابش جهان ز بی‌باکی

مجاوران دیار خراب را دیدمدر آن خرابه خراب و شکسته و باکی

به خاک راهگذار حبیب می‌گفتمکه ای غلام تو آب حیات در پاکی

کجا شدت گل این باغ شمع این مجلسکجا شد آن طرب و عیش و آن طربناکی

بسی از این کلمات و حدیث رفت و نبوددر آن منازل خاکی بجز صدا حاکی

مرا که منزل آن ماه بود در دل و چشمنبوده هیچ تعلق به منزل خاکی

زمان زمان به دل و چشم خویش می‌گفتمایا منازل سلمی و اَین سلماکی

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از عبور از مناطق و یادآوری خاطرات گذشتگان سخن می‌گوید. او به خرابه‌ای می‌رسد که در گذشته پر از زیبایی و سرزندگی بوده، اما اکنون خراب و ویران است. او به یاد دوران خوشی و شادمانی می‌افتد که دیگر وجود ندارد و تنها صداهایی از گذشته در این مکان باقی مانده است. شاعر به یاد آن دوست و محبوب خود می‌افتد که در دل و چشمانش جای داشته و متوجه می‌شود که هیچ وابستگی به این دنیای مادی و خاکی نداشته است. در نهایت، او به دل و چشم خود می‌گوید که این مکان‌ها تنها یادآوری از گذشته‌اند و زندگی اصلی در جای دیگری است.