غزل شمارهٔ ۴۷

وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعولن (هزج مثمن اخرب مکفوف محذوف)قافیه: ارخراباست۸ بیت

از بار فراق تو مرا، کار خراب استدریاب، که کار من از این بار، خراب است

پرسید، که حال دل بیمار تو چون است؟چون است مپرسید، که بیمار خراب است

کی چشم تو با حال من افتد که شب و روز؟او خفته و مست است و مرا کار خراب است

هشیار سری، کز می سودای تو مست، استآباد دلی، کز غم دلدار خراب است

من مستم و فارغ ز غم محتسب امروزکو نیز چو من، بر سر بازار، خراب است

تنها نه منم، مست، ز خمخانه عشقتکز جرعه جامش، در و دیوار خراب است

سلمان ز می جام الست، است چنین مستتا ظن نبری کز خم خمار، خراب است

زاهد چه دهی پند مرا؟ جامی ازین میدرکش که دماغ تو ز پندار خراب است

خلاصه

هوش مصنوعی: غزل بیانگر حالتی از عاشق و مستی است که از فراق معشوق رنج می‌برد. شاعر از مشکلات و غم‌های ناشی از دوری می‌گوید و بیان می‌کند که کارش به شدت خراب است و حالش ناخوشایند است. او به حال خود و دیگران اشاره می‌کند که مانند او دچار عشق و مستی هستند. در نهایت، به زاهدی که نصیحت می‌کند، می‌گوید که خود او نیز در دام اندیشه و غم‌پروری گرفتار است و نمی‌تواند به نصیحت‌ها گوش کند. در کل، این شعر به عمق احساسات عاشقانه، غم و مستی ناشی از این عشق پرداخته است.