غزل شمارهٔ ۱۸۰

وزن: مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن (مجتث مثمن مخبون محذوف)قافیه: اند۷ بیت

کسی که قصه درد مرا نمی‌داندز لوح چهره من یک به یک فرو خواند

حدیث شوق به طومار گر فرو خوانمبجان دوست که طومار سر بپیچاند

بیا که مردم چشمم سرشک گلگون رابه جست و جوی تو هر سو چو آب می‌راند

نگویمت: به تو می‌ماند از عزیزی عمرکه عمر اگرچه عزیز است، هم نمی‌ماند

به آروزی خیال توام خوش آمد خوابگر آب دیده من بر منش نشوراند

به آب دیده بگردانم از جفای تو دلکه آب دیده من سنگ را بگرداند

گرفت دیده من آب و دل در آن آتشکه گر خیال تو آید کجاش بنشاند

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر احساس درد و شوق خود را بیان می‌کند. او به این نکته اشاره می‌کند که کسی که دردهای او را نمی‌داند، نمی‌تواند او را درک کند. او از عشق و longing (آرزومندی) خود سخن می‌گوید و از دوستش می‌خواهد که بیاید. شاعر احساس می‌کند که عشق بسیار ارزشمند است و حتی اگر عمر عزیز باشد، باز هم دوام نخواهد داشت. او دل خود را به خاطر جفای معشوق می‌شکند و به تصویر زیبا و آرامش‌بخش معشوقش فکر می‌کند، اما در عین حال، آتش اشتیاق او نیز او را رنج می‌دهد. در نهایت، شاعر نشان می‌دهد که عشق و شوق، همراه با درد، بخشی از وجود اوست.