غزل شمارهٔ ۱۵۰

وزن: مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن (مجتث مثمن مخبون محذوف)قافیه: اباشد۷ بیت

دلی که شیفته یار دلربا باشدهمیشه زار و پریشان و مبتلا باشد

بلی عجب نبود گر بود پریشان حالگدا که در طلب وصل پادشا باشد

بهانه تو رقیب است و نیست این مسموعرقیب را چه محل گر تو را رضا باشد

جفای دشمن و جور رقیب و طعنه خلقخوش است بر دل اگر دوست را وفا باشد

اگر تو را گذری بر من غریب افتدو یا تو را نظری بر من گدا باشد

از آن طرف نپذیرد کمال او نقصانوزین طرف شرف روزگار ما باشد

فگار گشت به خون جگر دل سلمانبترس از آنکه بد و نیک را جزا باشد

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر درباره عشقی عمیق و پر دردانه صحبت می‌کند. شاعر با اشاره به دل‌باختگی و حال و روز ناخوشایند عاشق، می‌گوید که طبیعی است که کسی که دوستدار یاری دلربا باشد، دچار پریشانی و اضطراب شود. او به زیبایی می‌گوید که حتی در سختی‌ها، وفای دوست می‌تواند دل را تسکین دهد. همچنین به این نکته اشاره می‌کند که اگر محبت و توجهی از سوی معشوق به او برسد، برایش ارزشمند و آرامش‌بخش خواهد بود. در نهایت، شاعر هشدار می‌دهد که باید از عواقب اعمال خوب و بد بترسد، چرا که هر عملی جزایی دارد.