غزل شمارهٔ ۱۴۸

وزن: فعلاتن فعلاتن فعلاتن فعلن (رمل مثمن مخبون محذوف)قافیه: ویتورسد۹ بیت

گل فردوس چه باشد که به روی تو رسدیا نسیمش که به خاک سر کوی تو رسد

از خط سبز تو در آتشم ای آب حیات!رشکم آید که خضر بر لب جوی تو رسد

ز آفتابم شده در تاب که در روی تو تافتتاب خورشید چه باشد که به روی تو رسد؟

چشم بد دور ز روی تو و خود چشم بدانحیف باشد که بدان روی نکوی تو رسد

کار شد بر دل من تنگ و بلی تنگ بودکار هرگه که به بخت من و خوی تو رسد

نرسد هر سر شوریده به پای چو توییگر به پای تو رسد هم سر موی تو رسد

من به بوی توام ای دوست هواخواه بهارکز نسیمش به دماغم همه بوی تو رسد

ساقی از درد سبو در تن من جانی کن!جان چه باشد که به دردی سبوی تو رسد

منع می خوردن سلمان نکنی ای صوفی!اگر این شربت صافی به گلوی تو رسد

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر درباره زیبایی و جذبه‌ای است که معشوق بر شاعر دارد. شاعر به توصیف زیبایی معشوق می‌پردازد و حسرت می‌خورد که آیا زیبایی گل فردوس یا نسیم آن هم می‌تواند به پای زیبایی معشوق برسد. او به عشق و شوق خود اشاره می‌کند و می‌گوید هرگاه به یاد معشوق می‌افتد، دلش تنگ می‌شود. شاعر همچنین از دردی سخن می‌گوید که ناشی از دوری معشوق است و ابراز می‌کند که هیچ چیز نمی‌تواند به خوبی و طراوت معشوق برسد. در نهایت، او به طور غیرمستقیم از ساکنانی چون صوفی می‌خواهد که در نوشیدن از شربت عشق معشوق تردید نکنند، چرا که این شربت بی‌نظیر و خالص است.