شمارهٔ ۸۸۰

نخورند در گلستان، گل و لاله آب بی‌توبه گلوی شیشهٔ می، نرود شراب بی‌تو

چو دو یار مهربانی که ز هم جدا نگردندبه چمن نمی‌گذارد قدم آفتاب بی‌تو

چو پیاله جلوه‌ای کن به بساط بزم مستانکه ز موج باده دارد قدح اضطراب بی‌تو

نتوان کباب کردن اگر آتشی نباشدهمه حیرتم که من چون شده‌ام کباب بی‌تو

ز کجا سلیم خوابد شب دوری تو هیهاتکه چو شمع تا نمیرد، نرود به خواب بی‌تو